หน้ากากที่เราสวมอยู่

อาชีพครูไม่ใช่อาชีพที่ดีที่สุด  แต่ทุกอาชีพดีได้เพราะครู

“เพราะโลกไม่เคยหยุดหมุนและนาฬิกาก็ไม่เคยหยุดเดิน ไม่ว่าเราจะสูญเสียคนที่เรารักไปสักกี่คน ชีวิตก็ต้องก้าวต่อไป”

                  ฉันกำลังจะเริ่มต้นก้าวเข้าสู้อาชีพครูอย่างเต็มตัว  ฉันต้องรับมือกับผู้อำนวยการโรงเรียน  รองผู้บริหาร  คณะครู  เพื่อนร่วมงาน  นักเรียนที่สอน  ภาระหน้าที่การงาน  ความรับผิดชอบต่อเด็ก  ต่อตนเอง  ความขยันมั่นเพียร  ฉันต้องแบกรับสิ่งพวกนี้ ทั้งคำว่าแบบอย่างที่ดี  แม่พิมพ์  การวางตัวทุกอย่างที่ไม่ใช่ตัวของฉันเลยมารยาท  การเคารพ  ความอดทนอดกลั้น  การใส่ใจ  เมฆตาและความรักศรัทธาในอาชีพนี้
               เป็นไงบ้างคะ  ฟังที่ฉันเกริ่นมาก็ปวดหัวแทนแล้วใช่ไหม  ถูกต้องค่ะตอนนี้ฉันทำหน้าที่เป็นครูอยู่ที่โรงเรียนแห่งหนึ่งกำลังพักรับประทานอาหารกลางวันและเพ้อเจ้อวุ่นวายใจอยู่เลย  ฉันเขียนบทความนี้ขึ้นมาเพื่อระบายความกดดันเท่านั้นเอง  ฉันกำลังเหนื่อย  ท้อ  หมดกำลังใจ  อ่อนล้าเหลือเกิน  สิ่งเดียวที่ฉันยังยืนยันสู้ต่อได้ทุกคนนี้ก็คือครอบครัวและการได้มองรอยยิ้มของนักเรียนที่ตนเองสอนนั้นเอง
           เด็ก ๆ ที่น่ารักที่ทำให้ฉันต้องตื่นแต่ตีสี่  ทุก ๆ วันเพื่อมายืนต้อนรับพวกเขาที่หหน้าโรงเรียน  เด็ก ๆ ที่ทำให้ฉันต้องคอยมาเช็คชื่อเข้าแถวเคราพธงชาติตอนแปดโมง  เด็กที่ทำให้ฉันต้องขึ้นโฮมรูม  เด็กที่ทำให้ฮันอยากขึ้นมาสอนทุก ๆ คาบ  และเด็กที่ทำให้ฉันมีความสุขทุกครั้งที่ได้ขึ้นสอนพวกเขา
         เด็กที่บางครั้งอาจจะเมินครูไม่สนใจไม่ใส่ใจ  และทำให้เอาต้องเสียใจ  แต่นักเรียนจะรู้ไหมนะว่าเด็กทุกตนที่นิยามครูว่า  ครูของเธอ  ครูนั้นรักเธอและเห็นเธอเป็นลูกศิษย์ไปแล้วถึงแม้บ้างครั้งอาจจะดื้อ  ซน  ก็ตาวัยเนาะ
          สุดท้ายก็อยากจะบอกว่าเป็นครูเป็นได้แต่เป็นยาก